#1 Op straat

De stad is mijn terrein. Soms hou ik ook best van de natuur maar in de stad is zoveel meer te zien en te ontdekken. In de stad wordt lelijk weer mooi, fabrieken steken hun torens tegen de skyline, vuilnis ziet er uit als een winkel van Sinkel, er kan altijd wat tussen liggen dat ik graag wil hebben. Ik kom ogen te kort. De kunstenaar Jan Rothuizen heeft de stad tot zijn atelier gemaakt, daar vindt hij de ingrediënten voor zijn werk. Kunstenaars zoals Jan hebben me middels hun werk een extra paar ogen gegeven. Lopend door de stad zie ik meer, door de herinnering aan de kunstwerken die ik ooit heb gezien. Stukjes gebroken autoglas schitteren als de Cityjewels van Jeroen Jongeleen. Peuken op de stenen, zo uit de auto gekieperd, zie ik op straat steeds opnieuw na een foto van Hans Aarsman. Misschien leg ik mijn oor tegen een straatlantaarn, soms praten ze zoals ooit bij een werk van Slominski.
Meestal pak ik de fiets. Wandelen is natuurlijk de beste manier om goed om je heen te kijken, om inspiratie op te doen, om contact te maken. Maar ik hou van fietsen. Daarom wil ik ook niet verhuizen naar een ander land. Als een molletje met de metro, als een directeur in pak met de auto, niets voor mij. Ik hou van wapperende haren, regenpakken, een beetje strijd tegen regen en wind. Agressie en normen vliegen me steeds meer om de oren zodra ik buiten ben. De buitenruimte is een normerende machine, een plek waar je je moet gedragen. Ik ben voorzichtig want mensen spelen soms zelf voor rechter. De ontmoeting met anderen is tegelijkertijd juist het pluspunt van de deur uit, de straat op. Andere meningen, andere levens, andere
smaken. De openbare ruimte is een vreemd dampig niets waarin de geur van friet is gemengd met die van gewassen of ongewassen kledingstukken, wolken parfum of adem met de geur van de knoflooksaus van gisteren. Een samengaan van flarden zonder substantie: ja dat is zeker openbaar!