Maria Barnas
Binnenzee

Binnenzee is een gebaar als een pijl die een strakke lijn trekt van een binnen- naar een buitenwereld. Daarnaast is het een verslag van een handeling; een gebeurtenis die werkelijk heeft plaatsgevonden.
Ingegeven door het water dat tot de drooglegging van de Haarlemmermeer in 1840 het gebied rond Hoofddorp beheerste, en het verlangen naar buiten te gaan, liep Maria Barnas vanuit Spaarnepoort een zo kort mogelijke route naar zee.

Binnenzee is het verslag in dichtvorm (250 pagina’s) van een wandeling in 21,7 kilometer gedachten, beschrijvingen en associaties. Het is een routebeschrijving naar de uiterste rand van het land voor de bewoners en bezoekers van Spaarnepoort, om aan de hand daarvan in gedachten maar ook in werkelijkheid naar buiten te gaan.

Wie Hoofddorp voor het eerst bezoekt zal moeite hebben zich te oriënteren. De nieuwbouwwijk waar Spaarnepoort staat is niet organisch gegroeid en kent geen vanzelfsprekende planologie. Er staat bijvoorbeeld geen toren die je een centrum wijst, en het gevolg is dat je makkelijk verdwaalt. De kortste lijn die Maria Barnas heeft getrokken vanuit de roltrappen bij de ingang van De Geestgronden tot de eerste golven van de zee, geeft het gebouw een duidelijke plek in relatie tot haar omgeving.

Bij het perspectivisch tekenen van een gebouw wordt eerst een denkbeeldige horizon
op de muur geplaatst, op ooghoogte. Zoals de architect een denkbeeldige horizon plaatste op zijn eerste schetsen voor de nieuwe vleugel van Spaarnepoort, zo zullen de gebruikers van Spaarnepoort hun eigen horizon plaatsen door tijdens hun verblijf nieuwe perspectieven te zoeken.
De imaginaire horizon krijgt een plek in het gebouw door 24 foto’s van de zee, genomen door fotograaf Gert Jan Kocken op de plek waar de kortste route naar zee eindigde, en door fragmenten uit het boek gegoten in aluminium letters aan de wanden van de gangen te hangen. Deze letters vormen samen een (horizon)lijn. Het is mogelijk de wandeling naar zee te maken door een route te volgen langs de gangen van Spaarnepoort.

Het boek heeft een andere concentratie dan het werk op de muren, en heeft een meer innerlijke reis tot gevolg. De geluiden van verkeer en andere mensen die een grote rol speelden tijdens de wandeling krijgen een prominente plek in het boek. Af en toe rimpelt het geluid door de tekst, soms worden de regels er volledig door overheerst. Door de tijdsaanduiding om de zoveel regels, tot op de seconde nauwkeurig, verstrijkt de tijd in dit boek en het wordt langzaam donker.

In de wachtkamers ligt het boek ter inzage en elke belangstellende kan een exemplaar bij de receptie vragen.