Nicolette Gast , Ellen Burgmans
Roy Villevoye

Villevoye kwam echter al snel met een oplossing. Op de halfronde glazen pui met een lengte van 42 meter bracht hij aan de buitenkant een fotoreeks aan volgens een techniek die ook vaak bij stadsbussen wordt gebruikt. Deze techniek bestaat uit geperforeerd folie dat op de ramen is geplakt en waarop foto’s zijn afgedrukt. Hierbij kun je door de gaatjes naar buiten kijken, zonder de afbeelding te zien. Van buitenaf zie je echter alleen de foto. Door dit procédé toe te passen op de glazen gevel van het verpleegtehuis heeft de argeloze passant niet in de gaten dat ogen hem vanachter een fotowand volgen. De bewoners zelf hebben hierdoor meer privacy gekregen; Ze zitten niet meer in een glazen vitrine, terwijl ze wel naar buiten kunnen kijken, een van hun geliefde bezigheden. Ze worden voyeurs zonder dat ze zich daar steeds bewust van zijn.

Roy Villevoye vroeg aan alle bewoners een plek aan te wijzen waar zij dierbare herinneringen aan hebben. Deze plekken werden door hem gefotografeerd. De afbeeldingen componeerde hij tot een fotoreeks die is opgeblazen tot monumentale afmetingen met een hoogte van ongeveer 2,9 meter. Hij noemde de reeks «Kleine Kempenhof Atlas».
Als je langs het verpleegtehuis loopt zie je nu zeer diverse taferelen waaronder een slaapkamer, een mysterieuze deur, een woonhuis, een koeienstal, een altaar, een voetbalveld, een watermolen en een berglandschap. Al deze beelden staan voor weliswaar emotionele maar positieve herinneringen van de bewoners.

Zij tonen hiermee de hoogtepunten uit hun verleden aan de buitenwereld, terwijl die beelden hen tevens beschermen tegen de nieuwsgierige blikken van die wereld.