Stichting Kunst en Openbare Ruimte
kunstenaar: Mauricio Cattelan, Frazione Di Tempo, Carsten Höller, Acconci Studio, Suchan Kinoshita, Aernout Mik, Hervé Paraponaris, Berend Strik, One Architecture
locatie: Voormalige vuilstort bij Bavel,
opdrachtgever: Stichting Fundament
Aan diverse kunstenaar uit binnen- en buitenland werd gevraagd een nieuwe bestemming te vinden voor een voormalige vuilstortplaats bij Breda. De visies van de kunstenaars werden vier maanden lang op grote billboards rondom de vuilstortplaats gepresenteerd. Hiermee hoopte de opdrachtgever de Bredase politiek te prikkelen om een of meerdere kunstenaars uit te nodigen daadwerkelijk een plan voor de afvalberg te maken.
Diverse kunstenaars
Tales of the Tip. Art on garbage
Het voorstel van Maurizio Cattelan en Frazione Di Tempo liet een grote klodder rode verf zien. Hieronder was slechts vaag iets te onderscheiden. Het deed denken aan een hoop stront. Met dit voorstel wilden ze de onmogelijkheid laten zien om voor een dergelijke locatie een goed ontwerp te maken.
Suchan Kinoshita wilde de afvalberg graag veranderen in een grote bellenblaasmachine, die werd geactiveerd door het vrijkomende methaan. Hiermee zou de vergankelijkheid van de mens worden gesymboliseerd.
Hervé Paraponaris zag de berg als een platvorm waarop de massa kon dansen, feesten en picknicken. Daarmee liet hij de feestvierende mens nog meer vuilnis produceren bovenop het al bestaande afval.
Berend Strik & One Architecture wilden het oorspronkelijke moeraslandschap terugbrengen. Hierop zouden mobile homes worden geplaatst, die verplaatst konden worden als het huis dreigde weg te zakken in het moeras.
Acconci ontwierp een toekomstige stad die bestaat uit zes zwevende tapijten. Elk tapijt was een bundeling van een aantal halfronde schalen. Deze schalen werden omhoog gestuwd door het methaangas dat uit de afvalberg vrij kwam en zweefden zo boven de afvalberg. Elk tapijt had een eigen functie: een voor wonen en werken, een voor tuinen, en landbouw en een voor water.
Carsten Höller stelde voor een intellectuele denktank van filosofen, architecten, stedenbouwkundigen en ingenieurs samen te stellen waar over de toekomst van de locaties zou worden gebrainstormd. Het ontwerpen van een gebouw op de vuilnisbelt zou een eerste stap van dit consortium moeten zijn.
De maat van de afvalberg vormde de inspiratie voor Aernout Mik. Hij wilde deze versterken door er runderen te laten grazen met het formaat van een hond en door er minibomen te planten. Als centrale ontmoetingsplek stelde hij een ‘garbagebar’ voor, een glazen, doorzichtige constructie die zich deels boven en deels onder de grond bevond. In het bovenste deel had men uitzicht over de berg, terwijl men beneden tegen het afval dat onder de aarde lag aankeek.
