kunstenaar: Thomas Rentmeister
locatie: Nico Bolkesteinlaan 85, Deventer,
organisator: SKOR
opdrachtgever: RISO (Radiotherapeutisch Instituut Stedendriehoek en Omstreken)
Ter gelegenheid van de nieuwbouw van het RISO in Deventer, een radiotherapeutisch instituut met ruim 70 medewerkers, heeft Thomas Rentmeister drie sculpturen gemaakt voor de grote, centrale wachtkamer. Uniek binnen het oeuvre van deze Duitse kunstenaar is dat hij naast de sculpturen honderd tekeningen maakte voor één van de wanden in de wachtkamer en twee wanden in de aanliggende gangen. Het is voor het eerst dat Rentmeister zijn tekeningen in de openbaarheid brengt.
Thomas Rentmeister
Drie sculpturen
foto: Gert Jan van Rooij
De drie spierwitte sculpturen voor het RISO roepen wisselende associaties op: met blobs, met modernistische sculpturen van Brancusi of Arp, met prehistorische menhirs, maar ook met het hoofd van Mickey Mouse of tekstballonnen uit strips. Het zijn grillige, organische vormen van polyester, zodanig glad gepolijst dat het zachte oppervlak de omgeving licht weerspiegelt. De objecten hebben iets vervreemdends: ze hebben tegelijk een onwezenlijke, materiële en steriele uitstraling. Juist dit ondefinieerbare voorkomen sprak het RISO aan. Ook de techniek van bestraling heeft een zekere abstractie in zich. Het radiotherapeutisch instituut houdt zich bezig met de behandeling van ziekten door middel van ioniserende straling, al dan niet gecombineerd met chirurgie en chemotherapie.
Aan de basis van deze drie werken ligt een onderzoek ten grondslag waarin Rentmeister de vormentaal bestudeert van archetypische sculpturen zoals die in stripverhalen figureren. De beelden voor het RISO vormen een verdichting van dit onderzoek. In een interview (2005) met Sjarel Ex, directeur van Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam, zegt Rentmeister: “Misschien kunnen mijn sculpturen beter worden omschreven als ‘waarnemingseilanden’ of als ‘verdichtingen van realiteit’. Ze hebben geen agressief karakter. Ik heb het gevoel dat zij zachtjes, maar onophoudelijk hun omgeving binnensijpelen – en omgekeerd’’.
Uit principe plaatst Rentmeister zijn ruimtelijk werk nooit op een sokkel, maar in de volgeplande wachtruimte waren ze een noodzaak. Hij bedacht een sokkel die onderdeel uitmaakt van het interieur.
In de tekeningen laat Rentmeister allerlei figuratieve en niet figuratieve vormen over het papier dansen. Grillige patronen van krabbeltjes, poppetjes, kleine voorwerpen en landschapjes verbeelden een autonome wereld met zowel komische en poëtische als verontrustende elementen. Net als de drie sculpturen brengen ze de beschouwer voor een zeker moment in een parallel universum. Rentmeister’s zachte witte sculpturen en tekeningen kunnen een aangename afleiding zijn voor mensen die wachten op een behandeling.
foto: Gert Jan van Rooij
foto: Gert Jan van Rooij
foto: Gert Jan van Rooij
Stichting Kunst en Openbare Ruimte













