Tom Claassen
Wiebelhonden

Net als in eerdere werken lijken harde materialen, zoals beton, brons of polystyreen, zacht en vormbaar te worden. Hoeveel tactiliteit er ook vanuit gaat; steeds klopt het materiaal niet bij wat wordt uitgebeeld.
Wat we wel zien is een soort omhulsel, alsof Claassen een voorwerp of dier van een extra dikke huid heeft voorzien en vervolgens de inhoud 'eruit heeft laten lopen'. Rest ons een schijnbaar stevige, maar ook een uiterst fragiele schil die zo van volume lijkt te kunnen veranderen.

Die kwetsbaarheid werd letterlijk verbeeld in het kaartenhuis dat Claassen op de Biënnale van São Paolo (in 1996) opbouwde. De enorme kaarten van polystyreen vormden een stevig 'huis', of was het toch een fragiel bouwsel, een echt kaartenhuis? Claassen maakt er een karikatuur van. Iets dergelijks voltrekt zich ook bij de wiebelhondjes in het Heemhof: er wordt een lichtvoetige verwijzing gemaakt naar het 'hondachtige' maar door hun afwijkingen ademen ze tegelijk de geest van een speels en fantasievol dierenrijk.
(NW)